Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θεολογιάζουσες

Από τις Θεσμοφοριάζουσες στις Θεολογιάζουσες.

Είναι εξαιρετικά μεγάλη πρόοδος ένας έθνος και ένας πολιτισμός να "ξεκινάει" από τις Θεσμοφοριάζουσες και να "καταλήγει" στις Θεολογιάζουσες. Κατάντια μπορείς να το πεις, αλλά επειδή δεν συμμερίζομαι την θεωρία της ακμής και της παρακμής, καθότι είμαι θιασώτης της αιώνιας επιστροφής, θα περιορίσω τον λίβελό μου στην γραμματική, στο συντακτικό και ενδεχομένως στο χιούμορ του καιρού μας. Την μακραίωνη ιστορική αναφορά την έκανα, αφενός για να μεγαλώσει κάπως το κείμενο, και αφετέρου, για να κάνω εντυπωσιακό "ξεκίνημα". Θέλω εξ αρχής να ξεκαθαρίσω, ότι δεν σχολιάζω, σχεδόν ποτέ, ατάλαντες και βλάκες, ακόμη κι αν προκαλούν το κοινό περί αισθητικής αίσθημα, θα έλεγα μάλιστα, ειδικά όταν το προκαλούν….
Η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα;


Το να προσπαθείς να προβάλεις την δουλειά σου είναι θεμιτό. 


Όταν προβάλεις την "δουλεία σου" αξιοποιώντας αλλότριες "γνώσεις" με την συγκεκριμένη (της στιγμής) δραστηριότητα κινείσαι συχνά στα όρια του θεμιτού, ενώ ακόμη πιο συχνά τα υπερβαίνεις….  

Μια ηθοποιός (έστω και κατά δήλωση της…) οφείλει να μπει «στο πετσί» του ρόλου ασφαλώς, αλλά δεν υποχρεούται σε ηθική και φιλοσοφική τεκμηρίωση, αυτού του "ρόλου". «Η θρησκεία είναι συναίσθημα. Μην κοιτάς που την έχουν καταντήσει πολιτική δύναμη». Αποφαίνεται η Κωνσταντίνα Μιχαήλ. Ο "Άγιος" Αυγουστίνος, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Ιωάννης ο Βρωμόστομος, ο Χρήστος Γιανναράς και όλοι οι πατέρες της Ανοησίας έχουν συνωστιστεί στον προς αναζήτηση εγκέφαλο της Κωνσταντίνας Μιχαήλ και εκσφενδονίζονται στο αναγνωστικό κοινό σε μόλις δύο φράσεις. Η νέα «Κατίνα Παξινού» αφού πλημμύρισε το τηλεοπτικό κοινό με το ταλέντο της και την ικανότητά της να κουλαντρίζει υδραυλικούς, που της πειράζανε που και που τις βάνες, για να ξεμπουκώνουν τα φρεάτια, τώρα ξεπλένει την «Θρησκεία της Αγάπης», ως "πουτάνα" (επί σκηνής φυσικά). "Πουτάνα" στην ζωή για να είσαι, αφού ως γνωστόν και «η ζωή είναι πουτάνα», χρειάζεται απροσμέτρητο ταλέντο, εξαιρετικές ικανότητες, απαιτείται σκληρή δουλειά (μην παραμυθιάζεστε με τους «αστικούς μύθους» του εύκολου χρήματος) και επαρκείς, τουλάχιστον σχετικές με κάποιο αντικείμενο, γνώσεις.  Πάνω από όλα όμως, και κυρίως, δεσμεύεσαι (ως "πουτάνα") σε ένα σύστημα αξιών (κώδικα) που σου εξασφαλίζει την αλληλεγγύη των ομοδόξων και των ομοτέχνων, και το σημαντικότερο την σχετική, ή και την απόλυτη, προστασία των γνωστών σε όλους μας νταβάδων. Ο λαός μας, όλο τον ως άνω πλεονασμό, τον συμπυκνώνει στην χαρακτηριστική φράση: δεν αρκεί να είσαι καλή στις «πίπες»... Οι «πίπες» ως γνωστόν έχουν διττή σημασία, δηλ. εκφέρονται ή και γίνονται. Στις χειραφετημένες "πουτάνες" δεν αναφέρθηκα, διότι κρίνω ότι δεν είναι της παρούσης, παρότι η χώρα μας και ο ελληνισμός βρίσκεται σε ιστορική καμπή.  

Μέχρι τώρα ήξερα ότι η Κωνσταντίνα Μιχαήλ είναι κακή και ατάλαντη ηθοποιός, τώρα έμαθα ότι είναι και κάκιστη "επιστήμων". Νομίζω ότι είναι προτιμότερο να "παίζει", από το να διδάσκει. Μικρότερο το κακό. Μπορεί η μέση εκπαίδευση να έχασε μια θεολόγο αλλά "κέρδισε" το «σανίδι» μια ατάλαντη. Ουδείς πέθανε ποτέ από κακό θέατρο. Αντιθέτως, πολλούς «τους έφαγε η μαρμάγκα», λόγω άγνοιας, η οποία (άγνοια) αξίζει να σημειωθεί ότι δεν αποτελεί επιχείρημα. Οφείλω ειλικρινά, να την ευχαριστήσω για αυτή της την συνέντευξη. Με τόσο πολύ μελό σε μια τόσο μικρή συνέντευξη, εγώ τουλάχιστον "καλύφθηκα", οπότε δεν χρειάζεται να δω την "μεγάλη" παράσταση. 

Πώς μια φοιτήτρια Θεολογίας ερμηνεύει μία πόρνη;

«Οι πόρνες είναι έτσι κι αλλιώς οι πιο θρήσκες γυναίκες. Είναι κατατρεγμένα άτομα, πατημένα από την κοινωνία και πάντα έτρεχαν στην εκκλησία. Οι παλιές ρεμπέτισσες, οι τραβεστί, οι γυναίκες του δρόμου, δίπλα στο κρεβάτι που έκαναν τη δουλειά τους είχαν και μια εικόνα, άναβαν το καντηλάκι. Πες το πατερίτσες, πες το όπως θέλεις. Η θρησκεία είναι συναίσθημα. Μην κοιτάς που την έχουν καταντήσει πολιτική δύναμη».

Διαβάστε όλη την συνέντευξη, δεν κάνει κόπο. Οι ερωτήσεις του Χρήστου Παρίδη είναι "μνημείο". Πρέπει να διδάσκονται στις σχολές, σε αρκετές ειδικότητες, στο μάθημα: Δημοσιογραφικές "πουτανιές", κεφ.: Πως πλασάρεις μια ατάλαντη. 


Δημοφιλείς αναρτήσεις / 30 ημέρες

Της φιλελεύθερης…. το κάγκελο

Δήμου, τέλος! αναφώνησε ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης, νομίζοντας ότι έτσι ξεμπερδεύει με τον γκουρού του ελληνικού φιλελευθερισμού (όπως τον αποκαλεί ο ίδιος). Αφορμή για το διάγγελμα-απόφαση του Χορμοβίτη, όπως το αιτιολογεί με την ανάρτησή του στο «ΜπλεΜήλο», στάθηκε το άρθρο του Νίκου  Δήμου στην Lifo «Πού είσαι, Κεμάλ;». Τα πραγματικά αίτια της ρήξης στο εγχώριο φιλελεύθερο μπουρδέλο, ίσως να μην τα μάθουμε ποτέ, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι φιλελεύθερες πουτάνες «κρατάνε χαρακτήρα», χρόνια τώρα…. Όμως τα απανωτά «συντροφικά μαχαιρώματα» στο εν λόγω "χώρο", που τείνουν να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας, προμηνύουν ότι μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα επικό ξεκατίνιασμα που θα εκθέσει ανεπανόρθωτα, τον ήδη εκτεθειμένο, στην γλαφυρή ηλιθιότητα…."χώρο". Η ημιμαθής Κα Βίβιαν Ευθυμιοπούλου σε συζήτηση στο twitter της «και όχι αφοριστικά» όπως ισχυρίζεται, αποκάλεσε τον Δήμου «"ανόητο γέρο"»…. «Αυτό τον θεωρώ. Ανόητο και πολιτικά ημιμαθή που φέρει μεγάλο μέρος ευθύνης γ…

Προσοχή! Η εξουσία έχει πολλά πλοκάμια.

Φίλε συμπολίτη, η κατάσταση είναι κρίσιμη! Αυτό είναι πλέον εμφανές και στον τελευταίο αργόσχολο ή και άσχετο σ΄ αυτή την χώρα (αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι). 
Η εξουσία διαχρονικά, ειδικότερα δε στον καιρό της θεαματικής κοινωνίας, την βρώμικη δουλειά δεν την αναθέτει στους MEGAλους ρουφιάνους αλλά στα πρακτοράκια που διασπείρει σε χώρους πολιτικούς και επικοινωνιακούς που έχουν την έξωθεν καλή ("επαναστατική") μαρτυρία. Ένας από αυτούς τους χώρους, που απασχολεί ενίοτε την θεαματική βιομηχανία, και κυρίως όταν οι ανάγκες κινητοποίησης των εξαρτημένων αντανακλαστικών του ήδη κατατρομοκρατημένου μικροαστού το απαιτούν, είναι το indymedia.

Επιτέλους! Άντε γαμήσου μικροαστέ

Ο τίτλος της ανάρτησης δεν προέκυψε από κάποια αγανάκτηση, ούτε αποτελεί κατάρα. Είναι μια ευχή προς όλους τους αγαμήτου, απάρτου και ανοργάσμου γωνία προκειμένου να δουν επιτέλους χαρά στα σκέλια τους. 
Ένας βούβαλος με το γιο του ξεκουράζονται στην πλαγιά ενός λόφου. Στους πρόποδες πολλές βουβάλες βόσκουν αμέριμνες. Το βουβαλάκι γυρίζει προς το πατέρα του και του λέει:
Βουβαλάκι: Μπαμπά, εκεί κάτω έχει θηλυκά κάθε ηλικίας. Βούβαλος: Ε και … Τι θέλεις να πεις; Λέγε …  Βουβαλάκι: Πάμε γρήγορα, να γαμήσουμε.  Βούβαλος: Μην βιάζεσαι γιε μου θα πάμε σιγά-σιγά για να τις γαμήσουμε όλες.