Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

25 Μαρτίου - Η επέτειος του ραγιά.

Σε ένα περιεκτικό, σαφές και κατατοπιστικό άρθρο (Athens voice-τεύχος 249), ο Δημήτρης Φύσσας απαντάει στην ερώτηση: Τι έγινε στις 25 Μαρτίου του 1821; Τίποτα! Πράγματι την 25 Μαρτίου του 1821, δεν συνέβη κάτι το αξιοσημείωτο. Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στο εν λόγω άρθρο, η ημερομηνία επιλέχθηκε εσκεμμένα και εκ των υστέρων για να συνδεθεί με τον "Ευαγγελισμό της Θεοτόκου", με προφανή στόχο να απενοχοποιηθεί σταδιακά η ορθόδοξη εκκλησία.

Προφανώς η ορθόδοξη εκκλησία κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, έδρασε ορθά, κρινόμενη στο μέτρο των δικών της αξιών, που συνεργάστηκε με τον κατακτητή. Αφενός γιατί η δογματική της θέση ήταν και είναι να "προστατεύει" όλους τους ορθοδόξους χριστιανούς και όχι επιλεκτικά κάποιους που ανήκουν σε μια ομοεθνία η φυλή -οικουμενικός χαρακτήρας της ορθοδοξίας και όχι εθνικός. Αφετέρου γιατί έτσι διαπραγματεύονταν με την "Μεγάλη Πύλη" από θέση ισχύος και προστάτευε τα συμφέροντά της. Το οικουμενικό πατριαρχείο διατήρησε, αν όχι επαύξησε, τα προνόμια που κατείχε στην ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας. Χαρακτηριστική παραμένει η φράση: "καλύτερα τούρκικο φέσι παρά τιάρα παπική", που συμπυκνώνει τις αιτίες της πτώσης της αυτοκρατορίας.

Η προφανής εμμονή της Ελλαδικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, να συνδεθεί με το νέο Ελληνικό Εθνος-Κράτος, και να διαπραγματευτεί το ρόλο της στη νέα κατάσταση, εκφράστηκε με το ιδεολόγημα του ελληνο-χριστιανισμού και την εξαντλητική αναπαραγωγή του. Συμπαραστάτες και συνοδοιπόρους στο θεάρεστο έργο της, βρήκε στα κάθε λογής παράσιτα της "παλιάς φρουράς"(πασάδες, προεστούς, κοτζαμπάσηδες κ. ά.), που προσέτρεξαν προθύμως, προκειμένου να διατηρήσουν τα παλιά τους προνόμια και τον πλούτο τους.
Κρίνοντας με τα μέτρα της παγκόσμιας ιστορίας, αλλά και κυρίως με αυτά της Δύσης, η κοινωνική πρωτοκαθεδρία της αστικής τάξης κράτησε λίγο. Είναι παραπάνω από προφανές, σε ότι αφορά την τοπική μας ιδιαιτερότητα, ότι ίσως να μην υπήρξε καν τέτοια πρωτοκαθεδρία. Ούτως η άλλως, αυτοί που ονομάζουμε αστούς, από πολύ νωρίς συμβιβάστηκαν με την παλιά τζάκια και αναγκάστηκαν να μοιρασθούν κυριαρχία και πλούτο. Ο ιός του συμβιβασμού μόλυνε και τα πιο υγιή και φιλοπρόοδα στοιχεία της κοινωνίας. Αντίδοτο δεν έχει βρεθεί μέχρι τις μέρες μας, με αποτέλεσμα να καταστεί η βυζαντινή καμαρίλα καθημερινότητα της ρωμιοσύνης. Η λέξη Ρωμιός αποδίδει με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, και όχι η λέξη νεοέλληνας, την ιδιότητα του υπηκόου του νεοελληνικού κράτους. Η ελληνική αριστερά, είτε πρωτοστατώντας είτε ως συμπαραστάτης στις άλλες προοδευτικές δυνάμεις, στην πορεία του έθνους--κράτους προς την αστικό-δημοκρατική ολοκλήρωση, που δεν "ολοκλήρωσε", απέκτησε αυτοδίκαια το παράσημο του λαϊκού αγωνιστή και του ισόβιου εκφραστή των λαϊκών συμφερόντων.

Επειδή μια εκτενής ανάλυση της καχεξίας του αστικού στοιχείου στην νέο-ελληνική κοινωνία, ξεπερνά τις προτεραιότητες και τις ανάγκες αυτής της δημοσίευσης, ας αρκεστούμε σε αυτές τις αδρές γραμμές. "Ισχυρό χαρτί" στο δημόσιο διάλογο που αφορά την εν λόγο προβληματική, είναι το σύγγραμα του Παναγιώτη Κονδύλη - "Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού" (Εκδόσεις Θεμέλιο), που αφιερώνει το εισαγωγικό σημείωμα των 40 σελίδων στην ως άνω αναφερόμενη προβληματική. 
Επιθυμώ αυτή την φορά να κλείσω, με ένα ευφάνταστο σενάριο:
.... σε λίγα χρόνια από τώρα ..... σε συνεδρίαση του ελληνικού κοινοβούλιου ..... για την συνταγματική αναθεώρηση, άρθρο του συντάγματος που θεσμοθετεί τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος λαμβάνει ισχυρή πλειοψηφία. Η ημερομηνία ψήφισης είναι η 25η Μαρτίου, η οποία αποφασίζεται να οριστεί ως η επέτειος της Παλιγεννεσίας του Νέου Ελληνικού Έθνους. Η σημαία του κράτους αλλάζει. Στην θέση του σταυρού μπαίνει το Ε, που συμβολίζει την ελευθερία και είναι και το πρώτο γράμμα της λέξης Ελλάς. Το πιο εντυπωσιακό είναι, ότι ορίζεται επιτροπή νομικών συμβούλων που θα οργανώσει την διαδικασία για την δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, εις τρόπον ώστε να μην δύναται να προσβληθεί η απόφαση σε ευρωπαϊκά ή διεθνή δικαστήρια. Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι, ότι εκφράζεται στην κοινωνία πλειοψηφικό ρεύμα που απαιτεί την δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστούμε με την διεθνή κοινότητα. Το ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα ρευστό και διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό σκηνικό είναι αυτονόητο. Η μειοψηφούσα συντηρητική παράταξη, ασκεί την κριτική της και διατυπώνει τις διαφωνίες της με τακτ και ευπρέπεια. Κάποιοι αρχιερείς, ενώ πρώτα κάνουν την αυτοκριτική τους και ζητούν συγχώρεση από το πλήθος, δηλώνουν διατεθειμένοι να παραδώσουν την περιουσία που διαχειρίζονται για το κοινό καλό, πριν καν ολοκληρωθούν οι νομότυπες διαδικασίες. Οι πάντες το νιώθουν ότι ζουν ιστορικές στιγμές ......
.... και ξαφνικά ξυπνώ ....
..... κάθιδρος και ταραγμένος αντικρίζω τον εαυτό μου
στον καθρέπτη του υπνοδωματίου.

Και εκεί που λες δα πως θα τρομάξω,
ως εκ θαύματος,
μου έρχονται στο νου τα λόγια του ποιητή:
Ω, ευγενικοί μου άνθρωποι, η ζωή είναι σύντομη ....
Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω
στα κεφάλια των βασιλιάδων.


William Shakespeare

Δημοφιλείς αναρτήσεις / 30 ημέρες

Της φιλελεύθερης…. το κάγκελο

Δήμου, τέλος! αναφώνησε ο Τηλέμαχος Χορμοβίτης, νομίζοντας ότι έτσι ξεμπερδεύει με τον γκουρού του ελληνικού φιλελευθερισμού (όπως τον αποκαλεί ο ίδιος). Αφορμή για το διάγγελμα-απόφαση του Χορμοβίτη, όπως το αιτιολογεί με την ανάρτησή του στο «ΜπλεΜήλο», στάθηκε το άρθρο του Νίκου  Δήμου στην Lifo «Πού είσαι, Κεμάλ;». Τα πραγματικά αίτια της ρήξης στο εγχώριο φιλελεύθερο μπουρδέλο, ίσως να μην τα μάθουμε ποτέ, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι φιλελεύθερες πουτάνες «κρατάνε χαρακτήρα», χρόνια τώρα…. Όμως τα απανωτά «συντροφικά μαχαιρώματα» στο εν λόγω "χώρο", που τείνουν να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας, προμηνύουν ότι μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα επικό ξεκατίνιασμα που θα εκθέσει ανεπανόρθωτα, τον ήδη εκτεθειμένο, στην γλαφυρή ηλιθιότητα…."χώρο". Η ημιμαθής Κα Βίβιαν Ευθυμιοπούλου σε συζήτηση στο twitter της «και όχι αφοριστικά» όπως ισχυρίζεται, αποκάλεσε τον Δήμου «"ανόητο γέρο"»…. «Αυτό τον θεωρώ. Ανόητο και πολιτικά ημιμαθή που φέρει μεγάλο μέρος ευθύνης γ…

Προσοχή! Η εξουσία έχει πολλά πλοκάμια.

Φίλε συμπολίτη, η κατάσταση είναι κρίσιμη! Αυτό είναι πλέον εμφανές και στον τελευταίο αργόσχολο ή και άσχετο σ΄ αυτή την χώρα (αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι). 
Η εξουσία διαχρονικά, ειδικότερα δε στον καιρό της θεαματικής κοινωνίας, την βρώμικη δουλειά δεν την αναθέτει στους MEGAλους ρουφιάνους αλλά στα πρακτοράκια που διασπείρει σε χώρους πολιτικούς και επικοινωνιακούς που έχουν την έξωθεν καλή ("επαναστατική") μαρτυρία. Ένας από αυτούς τους χώρους, που απασχολεί ενίοτε την θεαματική βιομηχανία, και κυρίως όταν οι ανάγκες κινητοποίησης των εξαρτημένων αντανακλαστικών του ήδη κατατρομοκρατημένου μικροαστού το απαιτούν, είναι το indymedia.

Επιτέλους! Άντε γαμήσου μικροαστέ

Ο τίτλος της ανάρτησης δεν προέκυψε από κάποια αγανάκτηση, ούτε αποτελεί κατάρα. Είναι μια ευχή προς όλους τους αγαμήτου, απάρτου και ανοργάσμου γωνία προκειμένου να δουν επιτέλους χαρά στα σκέλια τους. 
Ένας βούβαλος με το γιο του ξεκουράζονται στην πλαγιά ενός λόφου. Στους πρόποδες πολλές βουβάλες βόσκουν αμέριμνες. Το βουβαλάκι γυρίζει προς το πατέρα του και του λέει:
Βουβαλάκι: Μπαμπά, εκεί κάτω έχει θηλυκά κάθε ηλικίας. Βούβαλος: Ε και … Τι θέλεις να πεις; Λέγε …  Βουβαλάκι: Πάμε γρήγορα, να γαμήσουμε.  Βούβαλος: Μην βιάζεσαι γιε μου θα πάμε σιγά-σιγά για να τις γαμήσουμε όλες.